Geç Kalmayalım

Dünyada ne kadar garip bir devir daim var değil mi?

Muntazam bir düzen hakim evrende. Her gün birileri merhaba diyor hayata ve hergün başka birileri kapatıyor gözlerini ebediyete doğru... Bir gün bütün yaşanmışlıklarumızla birlikte yok olup gitme fikri kimin hoşuna gidiyor ki... Yaşam içerisinde neye göre konumlandırıldığımızı anlamak güç. Kendi adıma bildiğim tek şey, hayat çok kısa gerçekten. Göz açıp kapayana kadar geçiyor zaman. Bakıyorum da kocaman kız olmuşum. Bir çikolata için yaptığım edepsizlikler dün gibi aklımda halbuki :) Yıllar kovalıyormuş birbirini. Her an bize cömertçe sunulan bir armağanmış aslında. Gereksizmiş kavgalar. Anlamı yokmuş küsmelerin.

Geçenlerde eski bir arkadaşımla Korupark'ta karşlaştık. Allah ta biliyor ya çok acelem vardı, bi hoşbeş edip savacaktım başımdan. Gözlerime öyle hüzünlü baktı ki. ''sende bir hal var'' dememe kalmadı titredi dudakları. Derhal Kahve Dünyası'nda aldık soluğu. Kahvelerimiz şekerli ama sohbetimiz acıydı...

Çok sevdiği fakat son 4 yıldır çeşitli sebeplerle görüşmediği babacığını kaybetmişti. Halini bi görseniz. Nasıl hayıflanıyor babasından uzak geçen senelere. Keşkelerin ardı arkası kesilmek bilmiyor. Bin pişman...
Cümlelerinden acı döküldü, keder sel olup aktı yanaklarından.
''son bir kez Bahar...
'son bir kez sarılabilseydim...''

Gözlerim doldu. Konuşamadım. Yutkunamadım. Sadece sımsıkı tuttum elini. Göğsüme gömülüp hıçkırmasına
izin verdim. Bir kaç kelime çıktı ağzımdan yarım yamalak. Baktım saçmalıyorum ondan da vazgeçtim. Kim bilir kaçımızın bu şekilde sevdiklerine hasret ölümler yaşayacağımızı düşündüm... İçim buruldu..

Muhakkak ki hayatta bizim dışımızda verilen hükümler var, ona sözümüz yok. Peki ya kendi yarattığımız
ayrılıklara ne demeli? Var mı şikayet etmeye hakkımız?Ben bu yazıyı bitirdikten sonra şöyle bir deşeceğim ardımda bıraktıklarımı. Sonra kim var kim yoksa kırıp döktüklerim arasından bulup sarılacağım. ''Geç kalmayalım'' diyeceğim...

Hiç düşündünüz mü beki bir telefonla bile gönlünü alabileceğiniz nice dostlarınız vardır? Günümüz koşullarında kadim dostlar, vefalı arkadaşlar bulmak bu kadar zorken neden sahip olduklarımıza hakettikleri değeri vermeyelim?


Sahip çıkalım olur mu...
Ellerinden tutalım gözlerimize bakanların....


                                     Sevgilerimle...


                                                                 BAHAR ERGÜL